Kada veštačko zagađuje sebe
Stvaranjem veštačke okoline kao posrednika prema prirodnom okruženju čovek je znatno povećao verovatnoću svog opstanka. Opstanak neke vrste određen je stepenom njene prilagođenosti uslovima prirodnog okruženja. Ukoliko vrsta evoluciono ne može da prati brzinu promena u okruženju ima velike izglede da nestane [1]. Stvaranjem veštačkog okruženja, kao posrednika prema prirodnom, čovek je prevazišao ovaj problem. Posmatrano kao sistem, čovekovo veštačko okruženje (Slika 1), koje se sastoji od velikog broja podsistema i elemenata, zahteva prostor i energiju, koje uzima na račun svog okruženja, prirodne sredine, ali u nju vraća produkte sprečavanja svoje entropije. Ako nisu usaglašeni sa prirodom oni predstavljaju njeno zagađenje.
Interfejs između čoveka i njegovog veštačkog okruženja označen je sa (1) a interfejs između veštačkog i prirodnog okruženja sa (2). Populacioni rast ljudsku vrstu dovodi do urbanizacije i efikasnije tehnologije proizvodnje hrane. Daljim rastom populacije naselja se stapaju, nastaju i nastajaće čitave urbane anglomeracije [2], veštačka okruženja u doslovnom smislu reči, čiji stanovnici često gube bilo kakav dodir sa prirodom osim skučenih zelenih gradskih površina. Tako se pitanje životne sredine skoro u potpunosti svodi na veštačku, poput života u npr, međunarodnoj svemirskoj stanici.
